Slagroom en een kleine lachkick.

Na een zeer lange avond volgde er een fan-tas-tisch ijsje met nog meer fan-tas-tische aardbeien. (Iedereen heeft recht op zijn persoonlijke verslaving).

Daarbovenop slaagde de mama erin mij in een hysterische lachkick te doen dwalen:

Mevrouw de ober (type; “ik heb benen die reiken tot aan de Mount Everest”) besloot om zich tot mij te wenden. Ik keek zeer zakelijk en serieus (type; “mijn beentjes reiken tot het laagste lavendelstruikje in de prille lente, waarna ze weer verschrompelen tot het niets, maar ik kan tenminste wel glimlachen naar mensen als ik daar moeite voor doe”): “Parfait aarbeiden, alsjeblieft”.

“Met slagroom?” – “Nee, dankje”.

“Mevrouw?” – “Parfait aardebeien en een Vruchtenkorf, alsjeblieft”

“Met slagroom?”

Mijn moeder was met de stomheid geslagen. Ik zag ze razendsnel denken en plots ging -zeer voorspelbaar- haar voorhoofd gefronst staan en haar mond ging een beetje open. Zeg het alsjeblieft niet, dacht ik.

“Neenee, Vruchtenkorf, dat is om te drinken, he, niet om slagroom op te doen”.

Daar zei ze het dan, en daar kwam -onverbeterlijk- mijn ontzettend grote lachkick.

Note To Self.

Wanneer iemand ooit nog zo ongelooflijk lief is om zich maandenlang op zijn knietjes te wanen terwijl hij continu afwijzigingen te verweren krijgt, probeer dan voor één keer geen serpent te wezen en doe ‘ns moeite.

Uhu, daar deed ze het alweer. We zijn weer ont-zet-tend goed bezig.

Over geuren & dergelijke.

Tussen de meest dwaze gedachten en lange pauzes eveneens de meest oppervlakkige FridayFive ooit:

1. What are your favorite smells/scents?
De geur van pas gewassen linnen, kokosnoot, huid op een zomeravond (geloof het of niet: dat ruikt simpelweg naar UV), mijn oude watermeloenkaars, mensen die veel te lang buiten in de wind hebben gestaan & dan weer binnen komen (de mensheid verklaart me gek telkens als ik deze aanhaal).

2. Do they bring back memories for you? If so, what?
Zomer brengt altijd ‘n honderdtal fantastische herinneringen naar boven. De mensen die veel te lang buiten in de wind hebben doorgebracht laten mij enkel meteen denken aan ‘n vroeger vriendje.

3. What are your least favorite smells/scents?
De geur van oude, muffige kelders (niet van zolders: die hebben nog wel iets miniems interessant).

4. Do they bring back memories for you? If so, what?
Ik was vroeger wel bang van mijn kelder, misschien heeft dat’r iets mee te zien. ‘t Is er soms nogal donker en relatief claustrofobisch gericht.

5. What are your favorite perfumes/colognes?
DKNY – Be Delicious.

Plotse stilte.

Ik ben altijd al de meest walgelijk nostalgische persoon geweest die men ooit kan kennen. Of het nu nostalgie voor eergisteren is, voor de meest slechte fracties van seconden of voor de momenten waarvan men kan wegsmelten: I’m a sucker for the past. Wanneer ik geen heimwee zou hebben naar periodes, zou ik heimwee hebben naar nostalgie die ik over die periodes zou hebben. Men kan mezelf gerust gecompliceerd noemen, ik zal hevig ja-knikken en er nog een schepje bovenop doen ook.

Vandaag was er plots een minieme knal. Mijn eigen, kleine oerknal. Vandaag kwam het besef dat ik, samen met nog tientallen anderen die ik ooit vaag en wazig heb gekend, een eigen pad ben ingeslagen en compleet vervreemd ben van de vroegere individuen die mijn zicht trotseerden. Ik vind het fascinerend om te weten waar ze geïndigd zijn, of waar ze op dit moment aan het eindigen zijn, en misschien net daarom check ik elk jaar wel ‘ns (ok, I admit: ik ben een stalker) wat ze doen.

En toen kwamen we blijkbaar plots tot de conclusie dat mijn eerste vriendje op dit moment verloofd is. Als ik er woorden voor had, zou ik ze hier neer laten dartelen als lentebloemetjes op een onbeholpen grasweide. Maar voorlopig ben ik gewoon, heel even, compleet stil.

Maar Alladin was een pooier&Alice was high.

Ik grijp terug naar de meest vergezochte herinnering die ik tot nogtoe niet heb moeten bovenhalen sinds zes jaar. De herinnering waarin ik duidelijk maakte dat de sprookjes van Walt Disney beter diep onder de grond begraven zouden kunnen worden. Mijn drastische, egocentrische kijk met de woorden “kinderen groeien op met simpele liefdesverhalen en happy endings terwijl dat in het echte leven niet zo is” werd later subtiel verworpen.

Daarstraks moest ik glimlachen toen ik op zolder de Disneyvideo’s in een oude, half weggerotte doos weer tegenkwam. Ik schudde mijn hoofd even dacht even terug aan zoveel eindeloos gediscussiër of Walt Disney nu wel, of net niet goed zou zijn voor de ontwikkeling van kinderen.

Anno 2009 ben ik misschien nog niet veel veranderd: Walt Disney is fake en liefdesverhalen zijn zeer zelden mooi. Mensen hebben bindingsangst en anderen hebben te hoge verwachtingen. Sommigen pleiten voor verlatingsangst en anderen werpen vertrouwen in de diepste put die men zich maar kan inbeelden. Individuen willen niet kwetsen, maar zitten in principe beneden alle peil met hun eigen zelf. Het is nooit -echt, nooit- simpel.

Na enkele jaren voel ik dat ik het er nog steeds mee heb gehad. Ik ben een serpent in relaties van bijna elke soort. Vier jaar geleden was er de overtuiging en zekerheid dat ik het type was die een overwoekering van zekerheden nodig had vooraleer ze zich met hart en al in de verlatingsangst dreigde te verliezen. En nu is datzelfde kind eigenlijk helemaal niet zo klaar om iets met iemand te delen, ookal zou de kans zich per toeval voordoen. Dat heeft misschien alles te maken met onzekerheden, lang vervlogen tijden en simpelweg geen zin om alle moeite te doen om iemand te laten fitten in iets wat voorlopig goed is zoals het is. Maar aan de andere kant, zou men natuurlijk ook nooit weten of het op dit moment niet beter kan als men niet de geringste moeite zou doen om miniem te proberen.
Ik herhaal: Disney had me eveneens de negatieve aspecten van de zaak moeten laten zien, zo had ik niet voor domme feiten komen te staan en wist ik misschien hoe te reageren. Maar ik ben natuurlijk altijd al de beste geweest in subtiel de schuld op iemand anders afschuiven..

Voorlopig zal ik mijn oude Disneyvideo’s nog maar ‘ns bovenhalen met gebrek aan een makkelijker (onbestaand) relatieverloop.

Winterwit

Zonder, originally uploaded by Zienderogen.

Gisteren gebeurde wat ik mij zowat al een week aan het voornemen was: een eindelijke winterwandeling. Ik kroop stiekem tussen de cursussen uit en waande mij in een omhulling van sneeuw.

Waar alle winter stillaan weg lijkt te ebben, ligt er hier nog bakken van. Bijgevolg heb ik eindelijk ‘ns een positief punt gevonden van een eenzame middle of nowhere. Driewerf hoera.

FridayFive ‘About Dreams’.

Omdat we de oude nostalgie van de FridayFive nog maar eens oprakelen:

1. What would you do right now, if money were not an issue?

Ergens vertoeven in Venezuela, Madagascar of Tahiti met een stralende zon en een vooruitzicht van absoluut niets doen. Met een ongelooflijk eenzame maar zalige mini-hut aan het strand met een oerwoud van toegankelijke natuur die erachter lonkt en geen enkele mug of slang te bespeuren die mij zou kunnen terroriseren (We wijten dit in alle subtiliteit aan de blok. En clichédromen mag. Enkel voor vandaag dan).

2. What would you do for the next three years, if money were not an issue?

Na de hut op Venezuela, Tahiti of Madagascar ook ‘ns langs gaan in Afrika, Oostenrijk, Groenland, Egypte, Istanbul, Frankrijk, VS, China, Japan, you name it.

3. What is bringing you the most joy right now that requires little or no money?

‘Ns tijd spenderen met het aanhangsel, to be honest. ‘t Is alweer even geleden.

4. What types of things do you find enjoyable that require no money?

Digitale foto’s nemen, schilderen met acrylverf, wandelen, in het gras liggen met eindelijke zon, eindeloos praten over de meest banale dingen, kaarten, stiekem aan pas gewassen lakens ruiken en kijken naar regen.

5. Is there anything you’ve been meaning to do for a long time, but put off because of money?

Een fototoestel kopen. Zo’n Canon EOS D400 of iets dergelijks. Of zelfgemaakte foto’s printen op groot formaat, maar dat lijkt ergens zo’n zonde van het geld.

Winterwoorden.

“Tot snel”.

De winterse kalmte bevroor mij onder dikke lagen witte gloed terwijl een ijzige koude doordrong. Het had een fluistering van onzekerheid kunnen zijn, verder gebracht door een ademwolk. Niets was minder waar: het was de harde realiteit met een resolute vleug van absolute paniek. Het waren twee woorden, in verbeelding uitgesproken door het belachelijke idee dat twee kennissen die elkaar nauwelijks kenden elkaar snel zouden weerzien. In de meeste situaties zou dit niet gebeuren: ze zouden elk hun eigen weg opgaan en ’snel’ zou een synoniem worden voor ‘nooit’. Twee absolute woorden, voor mensen die elkaar nauwelijks zien of kennen, die geen enkel betekenisvol verleden achter zich hebben deinen en die nooit iets zinvols hadden teweeg gebracht.

Ik heb absoluut geen zin om een nieuwe betekenis aan klamme woorden toe te voegen. Om nog verder te gaan in de gelukzaligheid van het idee dat ik echt (echt?) niet eenzaam ben: dat dit er allemaal echt (echt?) al veel langer was: dat ik echt (echt?) bedolven lig onder het surrogaat van zwarte sneeuw en dat de komende maanden echt (echt?) voorbij zullen dolen.

Vandaag liet zien, buiten woorden om zelfs, dat ik echt (echt?) niet durf te denken. Het komt wel goed. Ik beloof het.

Winter, anyone?

Het sneeuwde. (waar heel België het al weet, zal ik even mijn ontzettende opmerkingsgave de bovenhand laten genieten. Welja).

De voorbije dagen was een mengelmoesje van:

• Veel ontzag voor zoveel mooie en heldere (natuur)landschappen.
• Een wandelingetje naar het Thaïs restaurant met veel geschuif en gepinguïnwandel (en buikpijn achteraf: we zijn het weer ‘ns niet gewend. Maak het mee).
• Eens een keertje goed geslapen (hoewel dat de voorbije nacht dan wel weer anders was).
• Een sneeuwballengevecht met -echt- veel te toegeeflijke schoenen.
• Een race-tegen-de-deadline voor mijn plotse eindwerk (mijn aanhangsel heeft het gehaald).
• Een bevroren waterleiding (hoera! Enkel koud water! Daar zat ik op te wachten).

Maar, toegegeven, gisterenavond was nog het spannendst: in de vrieskou anderhalfuurtje wachten op de trein vanwege een stroompanne met natte schoentjes en kousjes. Even dacht ik dat mijn ademwolkje ging vastvriezen aan mijn onderlip als ik even niet keek omdat ik het te druk had met te beseffen dat mijn klein teentjes bijna het leven gaven.

Ik was dolgelukkig toen treintje aankwam. Minder toen ik besefte dat het in treintje, niet veel warmer was dan uit treintje. Maar dat heeft ook wel weer ‘iets’ natuurlijk (buiten bevroren snot dat aan je neus hangt te bengelen).

Insomnia.

Ik lijk een nieuwe, onoverkomelijke hobby te hebben. Waar ik in het begin dacht dat ik slaap niet kon vatten vanwege het teveel tijd spenderen op mijn vierkante meter namens het leren, zal ik deze conclusie blijkbaar tot orde moeten roepen. Het maakt blijkbaar bar weinig uit waar ik leer, ontspanning neem, wanneer ik mijn bed inkruip, mijn verwarming laat sluimeren tot een aangename 11 graden of hoe hard ik mijn domein afkoel tot onder het vriespunt: ik lig ongeveer elke nacht minimum twee uur wakker.

Persoonlijk vind ik dit om allerlei redenen een vreselijke conclusie. Ik heb mijn slaap nodig en ik dreig na een uur en drie kwartiers resoluut te grijpen naar het aanlokkelijke doosje vol met slaappillen van papalief. Maar gezien het dezer dagen koud is en de badkamer veel te ver lijkt te zijn, heb ik geen zin mijn voeten kennis te laten maken met de koude vloer om vijf uur ’s nachts.

Morgen lijkt het één van de allerlaatste onbezonnen dagen te zijn die ik zal spenderen op Groep T: ik heb pakketjes schetsen, paraffinemannetjes en olieverfschilderijen af te leveren die al aan het popelen zijn om bekritiseerd en gequoteerd te worden door de plaatselijke docenten. Maar toch valt het toe te geven dat zelfs dit uur waarin alles afgeleverd zal moeten worden, een uur zal zijn van nietsvermoedende horror en frustratie. Niet omwille van de takenhandel die binnen gebracht moet worden, maar des te meer omwille van het feit dat dit de laatste keer zal zijn dat ik zal binnenwandelen in de kelder voor een wel heel erg lange tijd. Om het erg kort te zeggen; mijn sociale muur wordt aan dingelen geslagen. Noodzakelijkheid is alweer wat anders.

Maar misschien bekijken we alles binnenkort wel eens positief als we ons verbergen in placebo’s en wikkelen in een eindelijke slaap. Eric Idle’s meest populaire liedje ooit is er niets tegen.