Sluimeren.

De voorbije weken waren, ik moet het toegeven, erg druk op sociaal vlak. Ik kan mij nog amper de momenten in mijn hoofd halen dat ik een pruillip de wereld in stuurde en lief zou vermelden dat ik ‘geen zin had in sociaal contact’. Die zin en dat gevoel zijn lang vervlogen tijden.

Na de enkele weken sociale drukte en op sommige momenten pure gelukzaligheid vanwege het weinige werk, de vrijheid en enkele leuke momenten, heerst er nu stiekem rock bottom. Er zijn honderdduizend dingen die langzaam sluimeren in mijn hoofd. Deze dingen zouden een waar drama kunnen ontrafelen. Het soort dat mij eventueel zou opluchten van alle drukte die er heerst binnenin. Maar dit zijn eveneens dingen die ik zelf niet onder ogen durf te komen. Die niet mogen uitgesproken worden, want bepaalde elementen kunnen dan niet meer terug. De voorbije maanden ontwikkelde ik eveneens een nieuw aspect. Waar ik het vroeger razend moeilijk mee had dingen te negeren die mijn hoofd door het dolle heen lieten gaan, baken ik nu voor mezelf een kleine muur af. Waar ideeën, handelingen of gevoelens dwars zitten, schud ik even mijn hoofd en wimpel ik ze weg. Jammer genoeg besef ik zelf wel dat ze er nog steeds zijn, maar ze blijven dan simpelweg op de achtergrond. Of dit zo’n goed ding zal zijn, valt sterk te betwijfelen. Ik lijk onbewust oppervlakkig te willen blijven, te weigeren bepaalde dingen onder ogen te zien, omdat het zou lijken alsof deze bijgevolg absoluut niet aanwezig zouden zijn. (We geloven in sprookjes).

Er bestaan vrezen, dat wanneer ik mezelf deze dingen ten volle zal laten beseffen, ik zal instorten voor onbeperkte tijd. En als dat niet cliché genoeg zal klinken, zal ik erbij vermelden dat er binnenkort een (sociaal) drama om te hoek zal komen kijken en een hele stad zal neergooien.