Nachtelijk Bezoek

 

 

Het is tien na twaalf en ik zit samen met mijn metgezel in de vertrouwde kelder. Binnen vijf minuutjes zal ik op weg gaan naar mijn trein, die razend snel weg zal suizen en mij naar mijn eigen bed zal begeleiden.

“Geef je mijn schoenen? Die staan buiten”, vraagt ze dan.

Met een subtiele handomdraai gris ik de schoenen weg van de grond en overhandig ik ze haar, alsof het een gewone, dagelijkse zaak is. Plots merken we beiden samen twee zielige hoopjes glibberig bruinbeige op, pal in haar schoen.

Meneer en mevrouw slak staarden verwonderlijk en betrapt naar ons, terwijl we in alle impulsiviteit plots hetzelfde uitschreeuwden. Ik grijp in een fractie van een seconde naar mijn fototoestel, terwijl zij op datzelfde moment naar een wit papier graait dat als achtergrond zou fungeren.

Nadat we klaar waren met een minieme fotosessie, doopten we hem met een luide lach ‘Rogér’, waarna onze Rogér met gejoel gekatapulteerd werd tussen het bladerdek.

We knikten goedkeurend en ze ontving een kus van mij op haar wang. Omdat ze gewoon, toegegeven, veel te grappig is voor woorden.