De meest romantische stroming.

We zitten in het parkje met volledige vergezelling van mevrouw de zon. Terwijl zij zich door een aantal pagina’s kunstgeschiedenis aan het worstelen is, ben ik mezelf aan het entertainen met foto’s te nemen van insectjes. Mijn pauzes van deze vermoeiende bezigheid resulteren zich in mijn boek openslaan en stil te lezen.

Ze zucht. Zoals steeds. En zoals steeds beseffen we ook weer algemeen dat het ‘n subtiele zucht naar aandacht is. Mijn ogen focussen zich daadwerkelijk nog steeds op het boek, naar één punt deze keer, weliswaar. Ik bedacht kort waar de tijd heen was dat ik zo voor de cursus kunstgeschiedenis neerplofte en reddeloos probeerde de bovenhand te halen van het ding.

Bij die gedachte grijp ik plots spontaan naar haar extra notities en begin ik in mijn hoofd alles te overlopen. De conclusie kwam snel; ik kende er niéts meer van. Mijn blik wierp zichzelf bovenaan de pagina en las het titeltje; “Stroming: Romantiek“.

Uit mijn ooghoek zag ik haar kijken. Ik keek naar haar en schudde mijn hoofd: “ik ben nooit goed geweest in romantiek”. Het was eruit voor ik er enige argwaan in had.

De hilariteit resulteerde in een gigantische aanval, middenin het park. Zo ééntje in de sfeer van zoete wraak. De beste.