‘n Beetje te moe.
juli 18, 2009
En terwijl het maanden duurde vooraleer het tot uiting kwam, is het op dit eigenste eigen moment toch aanwezig: vermoeidheid.
We zetten alles even op een rijtje:
Vanuit overal en nergens wonen, gepaard gaande met een drukke sociale agenda en besluiten dat de agenda nog niet druk genoeg is om zo er zo hier en daar nog maar los dingen bij te gooien, kwam uiteindelijk ‘n lichte vermoeidheid. Van die lichte vermoeidheid trokken we ons ab-so-luut niets aan (dat slapen we er immers wel ‘ns af), waarna er van de één op de andere dag ‘n gigantische uitgeputheid rond het lichaam danste, waarna het lichaam besloot om ‘n virusje op te doen. En dat virusje komt me elke nacht doodleuk vermelden dat ‘je echt niet één nachtje door mag slapen, kindje’.
Serieus. Furieuze ik wil toch wel even melden aan heel internet dat -wanneer dit nog drie dagen doorgaat- ik’r niet meer mee ga lachen en ga schreeuwen. En hàrd.
