Over Grenzen.

De sfeer rondom mijn hoofd is bijzonder ijl en dreigend. En het lijkt alsof wanneer nog maar één enkel levend individu besluit ogen op mij te richten, ik klam zou terug staren, wachtend op een afdruipende reactie. De donkere sfeer die hier rest, is nog even van mij. Geen enkel paar ogen, lippen, handen of voeten, hoeft hier te dwalen om te vinden.

Niet alles is tijdloos. Een miljard seconden geleden, zowat vijf jaar en ontelbare sociale relaties terug, trok ik met mijn vingers kille strepen, dwars door de lucht. Bij ieder ander individu op een andere hoogte. Dat waren grenzen. Grenzen die smeekten om respect. Die streng keken en wenkbrauwen zouden fronsen wanneer respect zou wegdwalen in één of ander gesprek. Wie ook maar één simpele aanraking van een vinger, een verkeerde toon van een luide stem of een dwalend idee boven de welbekende streep besloot te gooien, verdwaalde in een diepe minachting. Mijn grenzen zijn altijd de hoogste geweest. Ze werden ontworpen door anderen en door de meest rancuneuze gevoelens.

Maar rancuneuze gevoelens zijn niet steeds tijdloos. Bijgevolg werden mijn grenzen, met elke seconde die wat meer weg tikt naar de toekomst toe, verlegt naar lagere luchtstromen. Naar lagere oorden. En nu, nu zijn mijn grenzen niets meer waard.

Ik wil ze terug. Opnieuw. Nu. Om misverstanden in de toekomst te voorkomen en niet alles te laten verdwalen in de meest rancuneuze, koude blik die met maar één woord terug kan gelezen worden op mijn gezicht.