Bloei.

Drie jaar geleden. Rond dit tijdstip. Het is donker.

Op de trappen van het Martelarenplein in Leuven staat een meisje met een beige, wijde broek, versiert met ‘n donkerbruine rok en ‘n kaki pull. Terwijl ‘n metgezel even acht meter verder de treinen checkt die haar naar huis zullen brengen, vertoeft ze even in een totale waas. Ze kijkt vanuit haar hoek naar alle lichten en droomde ervan om in zo’n stad te mogen studeren. Nog geen vijf seconden later wimpelde ze haar waas weg en besloot ze voor de makkelijke oplossing te gaan, en haar toenmalige studie, ver weg van Leuven, simpelweg verder te zetten. Anderhalve maand later besloot ze op een impulsieve avond na de eerste lessen haar uit te schrijven, biezen te pakken, en richting Leuven te trekken. Zomaar. Plots en opeens, na minieme overwegingen.

Drie jaar later na de opleiding in Leuven stond ze er zowat opnieuw, ‘n beetje meer zelfstandig, ‘n beetje keurend te kijken naar haar eigen visies, maar ze stond er wel degelijk opnieuw; op die tweesprong. Dit keer werden er geen impulsieve handelingen ondernomen, en werd er zodoende zelfs mogelijk te veel nagedacht.

De weg is ingeslagen, met ‘n grote dank aan vreemde onbekenden, pas bekenden en trouwe metgezellen die het mogelijk maakten haar ‘n eventueel juiste weg te laten vinden. ‘t Is een beetje te belangrijk geworden op dit punt om er even licht over te waaien. Maar hoe dan ook hebben we nu een miniem spoor, dat plots groter en veranderlijker leek te zijn dan pakweg een week geleden.

Volgend jaar zal bloeien. Ik weet het nu al.