Door jaren.

Soms slaat het gevoel nog steeds in als ‘n waterdruppel op ‘n plots veel te stil wateroppervlak. Vandaag is zo’n dag. Het besef drie volledige en intensieve jaren verwikkeld te zijn in de studies, visies en gevoelens van mensen rondom, is er dan weer, voor heel even. Het idee dat er een jaar geruisloos vooruit schuift en iedereen handen lost en eigen paden inslaat, veroorzaakt soms de meest bizarre rilling. Het plots oppervlakkig vinden van iemand die drie jaar raad gaf in verband met het zoveelste decoratieve probleem, die nu samen gaat wonen en pas een job gevonden heeft, is iets waar ik in de verste verte nog niet had bij stil gestaan.

Als ik andere paden had bewandeld, had ik nu, zoals zovelen van mijn jaar (de ééne al wat koppiger, groter, vriendelijker, aggresiever, aanhankelijker, onhandiger, of gestresseerder), misschien eveneens geen sociaal leven meer gehad op de avonden van drukke werkdagen. Dan had ik ’s morgens opgestaan en een wel erg regelmatig ritme gehad. Dan had ik een onveranderlijk leven gehad waarin de vorige dag misschien wel hetzelfde was als de volgende.

Op dit moment ben ik tevreden met mijn huidig bestaan. Wanneer men mij had vermeld waar ik mezelf vandaag zou bevinden, één jaar geleden, ik had het individu smakelijk weg gelachen en een week later zou ik nog een belachelijke glimlach hebben vertoond om zoveel hilariteit. Maar ik sta er wel. Nogal zelfstandig en verantwoord, met alle drukte vandien. In de ban van een volledig nieuwe opleiding en een volledig nieuwe start, maar met een vertrouwde omgeving in een vertrouwde stad, met vertrouwde mensen waar ik zo nu en dan op kan leunen, voor moest ik het eventueel wel eens nodig hebben.

De grens tussen de mensen van drie jaar geleden en mezelf, zal met elke passerende seconde groter worden, terwijl het nieuwe leven van volgend jaar mij zal meezeulen naar de meest nieuwe momenten en ideeën. En ik zal eerlijk zijn, vermelden dat ik mezelf soms nu niet meer kan bijhouden, en relaties, in sociale vlakken, en wat ik wil, en wat niet. In grenzen stellen, en ze open stellen, en in verzwijgen en negeren. Maar ik zal er eveneens bij vertellen, dat ik benieuwd ben, en chaos mezelf soms zal gerust stellen. Op dit moment.

1 Plaats in Leuven: De mijne.

Het is klokslag negen uur ’s morgens wanneer mijn vingers over de toetsen ratelen met ‘n wame chocomelk op nog geen 20 centimeter van mijn rechterhand. Op deze eigenste seconde ben ik al ongeveer twee uurtjes wakker. Ik opende mijn ogen in één of andere nieuwe omgeving, genaamd: Kot, het mijne deze keer.

Dit individu mag vanaf heden vermelden dat ze de trotse eigenaar is van het meest mooie kot van Leuven (nee, echt waar, het zal heus wel in de buurt komen). Dit is de eerste week van velen waarin ik zal rondhossen door Leuven, mijn creativiteit zal laten botvieren in hartje Brussel en zal vloeken omdat ik nog steeds vroeg zal moeten opstaan en laat zal gaan slapen omwille van het feit dat ik mijn ogen niet zal willen sluiten van dit alles, voorlopig.

Het is een drukke week. Alles rondom is vertrouwd, maar nog steeds nieuw. Ik spurt van winkel tot winkel en van administratie tot administratie met ‘n yoghurtje in de ééne hand en ‘n paraplu in de andere. Vriendjes bellen aan en slenteren tot helemaal bovenaan mijn gezellige zolder, kotgenoten vallen elke dag binnen en spenderen dan uren in mijn kamer terwijl ik uitpak en zij helpen met de ‘praktische kant van de zaken’ (lees: kasten en tafels op poten zetten) en ik heb mijn allerleukste wederhelft op nog geen twee straten van mijn plaats in Leuven, wat zal betekenen dat ik ‘n dromerige week aan het hebben ben die, laten we eerlijk zijn, nog eindeloos lang mag duren.

Ik zal het moeten toegeven: alles staat bijna helemaal op punt. En…I like.