Als ik andere paden had bewandeld, had ik nu, zoals zovelen van mijn jaar (de ééne al wat koppiger, groter, vriendelijker, aggresiever, aanhankelijker, onhandiger, of gestresseerder), misschien eveneens geen sociaal leven meer gehad op de avonden van drukke werkdagen. Dan had ik ‘s morgens opgestaan en een wel erg regelmatig ritme gehad. Dan had ik een onveranderlijk leven gehad waarin de vorige dag misschien wel hetzelfde was als de volgende.

Op dit moment ben ik tevreden met mijn huidig bestaan. Wanneer men mij had vermeld waar ik mezelf vandaag zou bevinden, één jaar geleden, ik had het individu smakelijk weg gelachen en een week later zou ik nog een belachelijke glimlach hebben vertoond om zoveel hilariteit. Maar ik sta er wel. Nogal zelfstandig en verantwoord, met alle drukte vandien. In de ban van een volledig nieuwe opleiding en een volledig nieuwe start, maar met een vertrouwde omgeving in een vertrouwde stad, met vertrouwde mensen waar ik zo nu en dan op kan leunen, voor moest ik het eventueel wel eens nodig hebben.

De grens tussen de mensen van drie jaar geleden en mezelf, zal met elke passerende seconde groter worden, terwijl het nieuwe leven van volgend jaar mij zal meezeulen naar de meest nieuwe momenten en ideeën. En ik zal eerlijk zijn, vermelden dat ik mezelf soms nu niet meer kan bijhouden, en relaties, in sociale vlakken, en wat ik wil, en wat niet. In grenzen stellen, en ze open stellen, en in verzwijgen en negeren. Maar ik zal er eveneens bij vertellen, dat ik benieuwd ben, en chaos mezelf soms zal gerust stellen. Op dit moment.

Dit individu mag vanaf heden vermelden dat ze de trotse eigenaar is van het meest mooie kot van Leuven (nee, echt waar, het zal heus wel in de buurt komen). Dit is de eerste week van velen waarin ik zal rondhossen door Leuven, mijn creativiteit zal laten botvieren in hartje Brussel en zal vloeken omdat ik nog steeds vroeg zal moeten opstaan en laat zal gaan slapen omwille van het feit dat ik mijn ogen niet zal willen sluiten van dit alles, voorlopig.

Het is een drukke week. Alles rondom is vertrouwd, maar nog steeds nieuw. Ik spurt van winkel tot winkel en van administratie tot administratie met ‘n yoghurtje in de ééne hand en ‘n paraplu in de andere. Vriendjes bellen aan en slenteren tot helemaal bovenaan mijn gezellige zolder, kotgenoten vallen elke dag binnen en spenderen dan uren in mijn kamer terwijl ik uitpak en zij helpen met de ‘praktische kant van de zaken’ (lees: kasten en tafels op poten zetten) en ik heb mijn allerleukste wederhelft op nog geen twee straten van mijn plaats in Leuven, wat zal betekenen dat ik ‘n dromerige week aan het hebben ben die, laten we eerlijk zijn, nog eindeloos lang mag duren.

Ik zal het moeten toegeven: alles staat bijna helemaal op punt. En…I like.

Op de trappen van het Martelarenplein in Leuven staat een meisje met een beige, wijde broek, versiert met ‘n donkerbruine rok en ‘n kaki pull. Terwijl ‘n metgezel even acht meter verder de treinen checkt die haar naar huis zullen brengen, vertoeft ze even in een totale waas. Ze kijkt vanuit haar hoek naar alle lichten en droomde ervan om in zo’n stad te mogen studeren. Nog geen vijf seconden later wimpelde ze haar waas weg en besloot ze voor de makkelijke oplossing te gaan, en haar toenmalige studie, ver weg van Leuven, simpelweg verder te zetten. Anderhalve maand later besloot ze op een impulsieve avond na de eerste lessen haar uit te schrijven, biezen te pakken, en richting Leuven te trekken. Zomaar. Plots en opeens, na minieme overwegingen.

Drie jaar later na de opleiding in Leuven stond ze er zowat opnieuw, ‘n beetje meer zelfstandig, ‘n beetje keurend te kijken naar haar eigen visies, maar ze stond er wel degelijk opnieuw; op die tweesprong. Dit keer werden er geen impulsieve handelingen ondernomen, en werd er zodoende zelfs mogelijk te veel nagedacht.

De weg is ingeslagen, met ‘n grote dank aan vreemde onbekenden, pas bekenden en trouwe metgezellen die het mogelijk maakten haar ‘n eventueel juiste weg te laten vinden. ‘t Is een beetje te belangrijk geworden op dit punt om er even licht over te waaien. Maar hoe dan ook hebben we nu een miniem spoor, dat plots groter en veranderlijker leek te zijn dan pakweg een week geleden.

Volgend jaar zal bloeien. Ik weet het nu al.

Niet alles is tijdloos. Een miljard seconden geleden, zowat vijf jaar en ontelbare sociale relaties terug, trok ik met mijn vingers kille strepen, dwars door de lucht. Bij ieder ander individu op een andere hoogte. Dat waren grenzen. Grenzen die smeekten om respect. Die streng keken en wenkbrauwen zouden fronsen wanneer respect zou wegdwalen in één of ander gesprek. Wie ook maar één simpele aanraking van een vinger, een verkeerde toon van een luide stem of een dwalend idee boven de welbekende streep besloot te gooien, verdwaalde in een diepe minachting. Mijn grenzen zijn altijd de hoogste geweest. Ze werden ontworpen door anderen en door de meest rancuneuze gevoelens.

Maar rancuneuze gevoelens zijn niet steeds tijdloos. Bijgevolg werden mijn grenzen, met elke seconde die wat meer weg tikt naar de toekomst toe, verlegt naar lagere luchtstromen. Naar lagere oorden. En nu, nu zijn mijn grenzen niets meer waard.

Ik wil ze terug. Opnieuw. Nu. Om misverstanden in de toekomst te voorkomen en niet alles te laten verdwalen in de meest rancuneuze, koude blik die met maar één woord terug kan gelezen worden op mijn gezicht.

We zetten alles even op een rijtje:

Vanuit overal en nergens wonen, gepaard gaande met een drukke sociale agenda en besluiten dat de agenda nog niet druk genoeg is om zo er zo hier en daar nog maar los dingen bij te gooien, kwam uiteindelijk ‘n lichte vermoeidheid. Van die lichte vermoeidheid trokken we ons ab-so-luut niets aan (dat slapen we er immers wel ‘ns af), waarna er van de één op de andere dag ‘n gigantische uitgeputheid rond het lichaam danste, waarna het lichaam besloot om ‘n virusje op te doen. En dat virusje komt me elke nacht doodleuk vermelden dat ‘je echt niet één nachtje door mag slapen, kindje’.

Serieus. Furieuze ik wil toch wel even melden aan heel internet dat -wanneer dit nog drie dagen doorgaat- ik’r niet meer mee ga lachen en ga schreeuwen. En hàrd.

Maar wàuw. Ondanks enkele tegenstribbelingen die er in mijn hoofd tegen elkaar pleiten en discussiëren dezer dagen, ben ik één dolgelukkig individu om duizend-en-één-redenen. Tegenwoordig is alles effectief wel één groot feesje, waarvoor immense dankbaarheid aan ieder die bijdraagt te veroorzaken.

Hoogtepunten vestigen zich op plaatsen waar deze normaal niet gevestigd zijn. Deze week nam ik immers één nieuw vriendinnetje mee naar huis en gooide haar regelrecht zonder enig schroom voor het continentale ouderblok (met als extra: één grote, kwijlende en lichtelijk agressieve hond waar zij dat wil). Maar dat ging allemaal…Zeer vlotjes. Ergens had ik zelfs in het achterhoofd dat ik degene was met de meeste stress voor de prille ontmoeting. Mevrouw blendde in als een nieuwkomend lid van de familie en vond dat best wel boeiend. Omgekeerd zal dat hetzelfde gelden: mijn ouders besloten dat continentale blok dat ze vormden even om te vormen tot lieflijke glimlachjes en geïnteresseerde gesprekjes (en oh, thank god. Grote hoera).

Twee dagen later was het mijn beurt om voor de wolven gegooid te worden, om het relatief hard te vermelden. Plots zat ik op één of andere late bus met een geruststellende blondinne die mij vergezelde naar haar dorp. Rampscenario’s wroetelen star door mijn hoofd en vertelden over verkeerde dingen zeggen (“ja, hoi! Oh, jij ben de moeder! Leuk! Hoi! Dag Rita…Ow, dus je naam is niet Rita…”), over klaargemaakt voedsel dat ik niet zou lusten (met alle vernietigende, verstarde blikken vandien), over het omlopen van één of andere vaas van wijlen familielid (waarbij ik in alle waarschijnlijkheid probeerde excuses te verzinnen in de aard van; ‘het was de hond!’) en over simpelweg niet passen in ‘n mooi huis met ‘n leuke familie. Vrijwel meteen bleek dat ik mij erbarmelijk had vergist. De rampscenario’s over etende Rita’s in een mooi huis waar ik niet thuishoorde, werden de laan uit gestreden en ik bleef over in de realiteit.

En als slotzin concluderen we dat dit…Gewoon immens goed aan het lukken is allemaal. Groot feestje!

Tien minuten later krijgen we bezoek van meneer-met-de-fluo-kledij. Met name kan ik dit beter verwoorden als; ‘mijn beste vriendje komt even op bezoek’. Maar enkel dat is niet het enige bezoek dat we kregen: drie meest marginale individuen hadden drie meter verder dan ons plaats gevonden. We ontleden hierbij subtiel één halfnaakte kerel die het broodnodig vond zijn lijf te showen, één vent die zich tegoed deed aan wijn en joints, en één vrouwelijk wezen wiens niveau niet hoger besloot te reiken dan het gemiddelde koolmeesje dat vleugels verloor en wegkwijnt op de barre grond.

En zo, leverde dat wel een aantal hilariteiten op van mevrouw intellect, drie meter achter ons:

“Sommige mensen zijn échte wijven. Maar ik, ik ben zo’n echte lady gewoon”. (wij zijn immens blij voor je, schat, dat je de kracht hebt gevonden je niet te rekenen bij de mensen die met de jaren wél tot inzicht komen).

“Oh, ‘t is echt warm, ik wilde dat ik m’n broek kon uitdoen”. (altijd ‘n leuke zin wanneer men weet dat de twee mannelijke individuen daarna met hun mond open van verbazing ietwat onsmakelijke scénes in hun hoofd laten kronkelen).

“Die lucht doet goed. Stel u voor dat we dat niet hadden”. (euh. Ja).

“Gisteren zag ik homoporno op TV. En dan zo nen dikke kerel: ‘yeahyeahyeah’”. (grote bijdrage in het gesprek die plots verscheen na een lange stilte).

Tot zover kleine uiteenzetting over niveau in het park op ‘n wel veel te warme namiddag met veel te veel aan voedsel.

Ze zucht. Zoals steeds. En zoals steeds beseffen we ook weer algemeen dat het ‘n subtiele zucht naar aandacht is. Mijn ogen focussen zich daadwerkelijk nog steeds op het boek, naar één punt deze keer, weliswaar. Ik bedacht kort waar de tijd heen was dat ik zo voor de cursus kunstgeschiedenis neerplofte en reddeloos probeerde de bovenhand te halen van het ding.

Bij die gedachte grijp ik plots spontaan naar haar extra notities en begin ik in mijn hoofd alles te overlopen. De conclusie kwam snel; ik kende er niéts meer van. Mijn blik wierp zichzelf bovenaan de pagina en las het titeltje; “Stroming: Romantiek“.

Uit mijn ooghoek zag ik haar kijken. Ik keek naar haar en schudde mijn hoofd: “ik ben nooit goed geweest in romantiek”. Het was eruit voor ik er enige argwaan in had.

De hilariteit resulteerde in een gigantische aanval, middenin het park. Zo ééntje in de sfeer van zoete wraak. De beste.

Ik citeer:

“Wanneer je in de auto aan het rijden bent en je ziet iemand aan de kant van de weg in de auto zitten die net een ongeluk heeft gehad, wat is het eerste dat je doet?” – “je auto stil leggen” – “ehh, ja, en nadien?”. De jongen twijfelde even en besloot dat hij het deel in verband met ‘uit de auto stappen’ best maar oversloeg. Triomfantelijk glimlachte hij en vermeldde doodleuk; “de deur van de andere auto opendoen!”. Op deze zin werd er gereageert met een wel zeer luide maar geamuzeerde zucht van de docent.

Naast hilarische conversaties, filmpjes over geamputeerde vingers, drukverbanden per ongeluk kapot scheuren en het reanimeren en beademen van poppen, bleef er maar één gedachte over; het gemis van deze precieze komische avontuurtjes die er volgend jaar niet meer zullen zijn.

Maar wanneer we optimistisch blijven, zullen we toch maar even vermelden dat we er dan nu met volle teugen van genieten! (Hoe vaak maakt men dit optimisme mee in deze blog?)